you have reached my weblog…

Woorden verdwijnen
even als gezichten
maar het leven hoeft niet te rijmen
daarvoor hebben we gedichten

wat je hier tegenkomt?
nou, voornamelijk botervliegje.. mijn uiterst boeiende en veelbewogen leven.. mijn tekeningen, digitaal en gewoon, mijn gedichten en de dagelijkse verslommeringen

Ik zeg nooit sorry… en dat spijt me

Voor degene die het nog niet gemerkt hadden: ik werk mijn log momenteel niet meer bij..
Ik heb het erg druk met school, toneel, mijn schrijfcursus, werken en vriendlief.
Geen tijd en geen zin meer om te loggen…
Misschien bouw ik nog eens zelf een website ofzo, of misschien krijg ik de smaak van het loggen weer te pakken, dan zullen jullie het wel horen.

Tot snel, tot ooit, tot dan

Vannochtend surfde ik weer eens richting Lachvandedag.com, zoals ik ongeveer om de dag doe. En wat trof mijn verbazing? Ze hadden mijn mop geplaatst! Ongeveer 1,5 week geleden hadden ze een mop, en als reactie daarop had ik een uitbreiding ingestuurd. En die hebben ze geplaatst. Op zich erg leuk, want ik heb wel vaker ingestuurd, maar nooit geplaatst. Maar wat is nou het erge? De mop die ze geplaatst hebben, is echt NIET leuk! Het is de domste mop ooit! Ik stuurde hem voor de grap als reactie op de andere!

Ik zal hieronder een screenshot plaatsen, maar let dus niet op de mop, alleen op de naam in het rode cirkeltje!

mijn eerste echte schoolweek is alweer voorbij, mijn eerste week studentje spelen.
En het beviel. Het beviel heel goed zelfs. Ik heb het goed naar mijn zin, maar wat wil je, ik mag de hele dag tekenen en achter computers zitten..
Er zitten aardige mensen in mijn klas, en ik vermaak me prima. Ik heb wel te maken met hele saaie lessen engels, nederlands en wiskunde, maar je kan niet alles hebben. Daarbij heb ik goede hoop vrijstelling te krijgen voor wiskunde, dus dan valt het wel mee. Dit weekend heb ik ook gewerkt aan het hokje ‘student’. en ben lekker gaan stappen, lekker dansen, dat was toch een tijdje geleden. Samen met vriendlief, broer, vriendin van broer en vriend van broer lekker feesten, en om half 4 bezig zijn om vriendlief dronken en wel in bed te leggen. En ook dat beviel. Dat gaan we vaker doen. Kortom: Ik heb het naar m’n zin!

Deze week ging ik een nieuwe fase van mijn leven in, en tevens een nieuw hokje binnen de maatschappij, die van student. Deze week begon namelijk mijn opleiding aan het Grafisch Lyceum in Rotterdam, met een introductieweek. Keurig heb ik alle spelletjes om elkaar te leren kennen en de culturele tocht door Rotterdam doorstaan, terwijl ik enkele malen mocht horen “ben jij al 18 dan?”. Grote verbazing als ik zei dat ik twintig was. Daarmee is het bewijs geleverd dat ik er jonger uitzie dan ik ben, en ik blijf maar denken dat als ik veertig ben me dat nog wel eens van pas zou kunnen komen. Tja, ik zit dus in de klas met jongere mensen, maar daar vraag ik ook om als ik met twintig jaar aan een mbo begin. Maar het zijn aardige lui, en ik kan het goed met ze vinden.

Of ik een goede student wordt, betwijfel ik. Niet op mijn opleiding, ik denk dat ik zelfs een redelijke kans maak om tot nerd van de klas te eindigen, wat mij trouwens niet zo interesseert. Het maatschappelijke hokje “student” en het bijbehorende gedrag, daar twijfel ik over. Ik drink geen alcohol, ga niet uit op donderdag, woon in een zelfstandig huis vrijwel naast mijn ouders, en daarbij heb ik een eigen wasmachine, dus hoef ik niet elk weekend naar huis. (Dat doe ik meestal wel, maar da’s voor de gezelligheid, en dat past ook weer niet bij een student.) Ik heb geen schimmel in de keuken. Ok, ik ben wel eens in de buurt gekomen, vandaag zaten we bijna op het randje, maar hebben we zodanig grote schoonmaak gehouden dat de schimmels er voorlopig niet in kunnen, als ze dat al willen. (ik kan ze verzekeren dat ze bij de buurman meer succes hebben). Ik woon samen met mijn vriend en een hond, een konijn, 2 vogels en 5 vissen, wat ook niet erg studenterig is.

Nee, het criterium student haal ik misschien niet. Maar ik heb een OVkaart en een studentenkaart, dus ik ben al een heel eind!

Red mij niet

Leg een steen onder je kussen
Brand voor mijn part een kaars
Slacht een lam
Maar red mij niet

Zet een rare muts op
Duw briefjes in een muur
Voorspel de toekomst
Maar red mij niet

Laat je baard staan
Ach man, laat je baard staan
Red mij niet

Trek een jurk aan
Ach man, trek een mooie lange jurk aan
Maar red mij niet

Restaureer je kerk
Stuur je kinderen ten oorlog
Lees handen tot je blind bent
Maar red mij niet

Slik vitamienen tegen kanker
Was je handen in vuur
Versier je voorhoofd met een stip
Maar red mij niet

Jouw hemel
is voor mij de hel
Een hemel met jou
Is de hel voor mij

Richt je billen naar het westen
Zeg dagenlang hetzelfde woord
Laat je bevrijden door een UFO
Maar red mij niet

Loop met fakkels door de straten
Zeg dat het lukt als je maar wil
Ga op je knieën tot ze blauw zien
Maar red mij niet

Laat mij in mijn zeven sloten
Laat mij de draad volslagen kwijt
Aan gezelligheid ten onder
Richting eindeloze tijd

Uit volle borst op weg naar nergens
Zonder reden zonder doel
Met m’n zeden en m’n zonden
En mijn angstig voorgevoel
Laat mij mijn kont tegen de krib
Laat mij dit goddeloze lied
Hef jij je handen maar ten hemel
Maar red mij niet

– Maarten van Roozendaal

Geweldige tekst heeft dit gedicht!
Een plekje waard. Voor alle duidelijkheid: het is dus niet van mij…

Gisteren ben ik geconfronteerd met de onkunde van mijn eigen bedrijf. Sterker nog, het ging hier om stommiteiten van mijn eigen afdeling. En het allerergste: Ik had er zelf aan bijgedragen.

Nu ga ik misschien te snel, ik zal bij het begin beginnen. Het begon 25 jaar geleden. Ok, misschien moet ik niet bij het begin beginnen, want dit kan nog een erg lange avond worden. Laat ik beginnen bij het feit dat mijn ouders 25 jaar getrouwd zijn. Voor die gelegenheid hebben mijn broers en ik geheel naar hun wensen een feest georganiseerd, waar wij na intensief overleg met alle partijen de dag van gisteren als datum voor hadden gekozen. Dat betekend dat vorige week grotendeels in het teken stond van cadeautjes kopen, eten kopen, versieringen regelen, naar de dierenarts gaan met een hond die de cadeautjes had opgegeten, en afmeldingen aannemen.

En op de grote dag, gisteren, liepen mijn vriend en ik richting het huis van mijn ouders met mijn hond. Mijn haar reeds gekruld, mijn wenkbrauwen geëpileerd, de slaap uit mijn ogen, mijn nauwkeurig geselecteerde outfit in mijn tas. Terwijl mijn vriend met mijn hond buiten wachtte, liep ik de supermarkt waar ik werk binnen, direct door naar de broodafdeling, waar ik dinsdag al een briefje had achtergelaten of ze voor mij een grote hoeveelheid stokbroden apart konden houden. Mijn vervelende collega, die mij verving omdat ik uiteraard vrij was, gaf mij de stokbroden terwijl ze al schreeuwend details uit haar leven vertelde die ik niet hoefde te weten, wat haar zo vervelend maakt. Onderweg naar de kassa greep ik nog even tien blikjes Euroshopper energie drink (bij ons beter bekend als sloeber-redbull), aangezien het de avond ervoor nogal laat was geworden. Ik liep naar de kassa en alles liep voorspoedig. Ik maakte een praatje met mijn collega achter de kassa en verwonderde mij dat ik voor zeventien stokbroden 97 euro moest betalen. Al snel werd gezien dat ieder bruin stokbrood de prijs van zes stuks had, waardoor er dus ruim acht euro per stokbrood werd gerekend, liep een andere collega richting het brood voor een nieuw stickertje, en was er niks meer om mij druk over te maken, ik betaalde en verliet vrolijk het pand.

Thuis aangekomen waren mijn ouders en broer al druk bezig, en trots liet ik ze onze nieuwe aanwinsten zien. De witte stokbroden, prachtig. De ciabatta’s, helemaal goed. De bruine stokbroden… En daar begon het dus. Een stokbrood dat aanvoelt als een zacht wit bolletje, dat is nooit goed. En ik wist onmiddellijk wat er aan de hand was. Deze stokbroden waren twee weken geleden in de aanbieding geweest. Er was een grote voorraad aangelegd, zodanig dat ze niet meer in onze diepvriescel pasten. Daarom werden ze in de koelcel gezet, ware het niet dat deze stokbroden lang niet zo snel verkopen als de witte stokbroden. De dozen bleven in de koelcel staan, totdat ik het zat was, dit was niet goed voor die broden. Ik zette de dozen terug in de diepvries, en zou wel zien of het goed zou gaan. Die week kwam het er niet meer van om de stokbroden te controleren, het was een ontzettend drukke week. En na een week van vakantie werden deze stokbroden nog steeds gebakken, terwijl vorige week zaterdag al gezien was dat de kwaliteit slechter was dan een ongebakken afbakstokbrood. Deze stokbroden had ik nu gekocht. Ik bel ontzettend gestresst en dus niet subtiel naar mijn werk, en vraag aan mijn collega waarom ik waardeloze stokbroden heb gekregen. We praten wat, ik zeg dat dit echt niet kan, hij beloofd mij tien nieuwe stokbroden, en we hangen beide op.

Een half uurtje later staan mijn vriend en ik weer in de supermarkt, alleen maar om te horen dat er geen bruine stokbroden meer zijn. Behalve bakfouten dus ook bestelfouten. Ik baal ontzettend, mijn vervelende collega zegt dat het overmacht is, en vermeld ook even dat zij is vergeten te bestellen voor maandag. Dat interesseert me niet, die afdeling is alleen nog mijn probleem op zaterdag, en dat pas vanaf volgende week. Mijn probleem op dit moment is dat ik vanavond tien bruine stokbroden nodig heb. Ik krijg mijn geld terug, koop daarvan nog een keer tien blikjes sloeber-redbull voor de zekerheid en vertrek met mijn vriend de stad in. Drie bakkers later hebben wij acht bruine stokbroden, en dat is genoeg. We gaan naar huis, en ik besluit mijn nagels te lakken, zodat ik even niks kan doen. Bert Visscher is nog nooit zo ontspannend geweest.

Uiteindelijk is het feest perfect verlopen en heeft mijn vriendin, die de catering deed, de acht bruine stokbroden niet gebruikt. Gelukkig hebben we het avontuur wel kunnen gebruiken als anekdote.

Ik voel me altijd schuldig tegenover winkeliers en hulpverleners. De huisarts, de opticien (bij ons beter bekent als de lenzenboer), leraren. Ik voel me schuldig dat ik niet gekomen ben, terwijl ik alleen mezelf er mee heb. Zo had ik 6 maanden geleden al naar de lenzenboer gemoeten om nieuwe lenzen te halen. Dat betekend dat ik 6 maanden heb gedaan met 2 paar maandlenzen. De enige die daar een probleem van heeft, ben ik zelf. Maar ik voel me dan gelijk schuldig, dat ik zo lang niet geweest ben. Ik wacht al op een preek dat ik mijn lenzen niet zo lang in mag hebben, en durf al helemaal geen afspraak meer te maken.

Maar aangezien mijn laatste paar lenzen overleden was, moest ik wel. Gelukkig had ik al een smoes bedacht, namelijk dat als ze het zouden vragen, ik zou zeggen dat ik m’n bril een tijdje op heb gehad. Alles geregeld, niks aan de hand. Zelfverzekerd loop ik de winkel binnen en neem plaats in de wachtruimte. Ik pak een tijdschrift en begin dat luchtig door te bladeren. Dan komt er een meneer naar me toe die zegt dat ik verder mag komen. Het is niet de meneer die ik normaal heb, en onmiddellijk trek ik een lijntje dat ik gestraft wordt, dat die andere meneer mij niet meer de moeite waard vind, omdat ik een jaar niet geweest ben. Ik roep mezelf weer tot de orde en loop rustig naar de stoel waar hij mijn ogen zal meten. Nog voor ik goed zit en gegroet heb roep ik “Ik heb een tijd m’n bril gedragen, maar nu wil ik m’n lenzen weer!”. O dit is ook echt niks voor mij. Note to myself: je kunt niet liegen! Waar ik net nog zo cool was, zak ik nu in de grond, terwijl de lenzenboer mij begrijpend vraagt of ik wel tevreden met mijn lenzen ben. Het gesprek vordert redelijk, ik roep geen dingen die ik niet hoef te roepen, en de paniek daalt, totdat de lenzenboer in mijn ogen wil kijken. Wederom paniek in mijn hoofd. Straks kan hij het zien, dat ik m’n lenzen te lang in heb gehad! O god, als hij het kan zien, wat moet ik dan zeggen? Dat ik heb gelogen, of dat ik gewoon een beetje last van mijn ogen heb? “Kijk omhoog…. En naar beneden.” O jee, zou hij me door hebben, er zal toch niks te zien zijn? Ik heb geen last van mijn ogen, er zal toch niks te zien zijn? Maar wat als er wel wat te zien is? O god o god o… “Ziet er prima uit”. Een zucht van verlichting beeld zich uit in mijn hersens, gelukkig niet zichtbaar. Weer een zorg minder. Ik doe de test, ik kijk naar wat lettertjes en rondjes, en lees ze op. Dan loopt hij nog even weg om mijn bril voor mij schoon te maken. Wederom schaamte, want ik heb de bril niet in deze zaak gekocht. Dat omdat dit een behoorlijk dure zaak is, en ik mijn brilletjes daarom bij de hans anders haal. Hij zegt er niks van, hij groet mij vriendelijk, en ik ga naar huis met een grote doos met vloeistof en 12 lenzen, voor het komende half jaar. Ik heb het overleefd, ik heb mezelf niet voor gek gezet. Nou ja, dat heb ik wel, maar de lenzenboer heeft het niet gemerkt, en ik kan veilig terug naar huis. Tot over 6 maanden.

Een enorm populaire bar in Amerika heeft een hypermoderne robot-barkeeper. Een man die binnenstapt wordt vriendelijk welkom geheten en naar zijn IQ gevraagd. De man antwoordt: “150″ waarop de robot een gesprek met de man aangaat over kwantumfysica, relativiteitstheorie, atoomsplitsingen, enzovoort. De man vindt het te gek en komt ‘s avonds terug, wederom vraagt de robot om zijn IQ. “100″ antwoordt de man en er volgt een gesprek over footbal, basebal, en te gekke auto’s, de man vindt het prachtig. De volgende dag gaat de man weer naar de bar en de robot vraagt ook deze keer naar zijn IQ. De man antwoordt “50″, waarop de robot vraagt: “En… stemt u dit jaar weer op Bush?”

bron

Ik heb weer een nieuw gedicht.
Het is gebasseerd op de tekst van het nummer Time of your life van Greenday. Ik heb vind dit nummer geweldig, en de tekst geweldig mooi. Daarom heb ik het vertaald, en er een beetje mee geknutseld, dit is het resultaat:

Tijd van je leven
Weer een beslissing zonder uitleg
Tijd grijpt je bij je pols, en wijst je de weg
Dus doe deze test, en stel geen vragen
Met de tijd zal de les je wel dagen

Het is iets onvoorspelbaars,
Maar het komt goed, dat is het hele concept
Ik hoop dat je de tijd van je leven hebt

Dus neem de foto’s, films, en geluid
Herinneringen blijven als tattoo’s op je huid
Hou ze bij je tot je oud bent en bejaard
Voor wat het waard is, het was het altijd al waard

Het is iets onvoorspelbaars,
Maar het komt goed, dat is het hele concept
Ik hoop dat je de tijd van je leven hebt